‘Ik was ongeveer 4 jaar toen mijn vader uit de speelgoedwinkel een kleine witte keyboard kocht. Je kent ze wel, bovenop een grote papagaai en verschillende dieren met hun geluiden. Mijn moeder komt uit een muzikaal gezin en had haar vaak harmonium en dholak zien spelen. Als vierjarige meisje begon ik wat te pingelen op de toetsen. Na een paar dagen pingelen ontdekte ik de juiste toetsen voor het liedje ‘vader jacob’. Blij dat ik was, liet ik het mijn ouders horen. Zij moedigden me aan hiermee verder te gaan. Uiteindelijk kaapte ik de grotere keyboard van mijn oudere zus en na wat oefenen kon ik meerdere liedjes spelen.
Op dat moment hadden mijn ouders voor mij de juiste beslissing gemaakt waar ik ze elke dag dankbaar voor ben! Namelijk, helpen mijn aanwezige talent verder te ontwikkelen, mij te ondertsteunen en te stimuleren in deze nieuwe fase en op zo’n jonge leeftijd. Als ouders zijnde is elke keuze die je maakt altijd een overweging, waarbij je verschillende twijfels bij haalt. Ouderschap komt met onzekerheid, maar bij mijn ouders ook met daadkracht en doorzettingsvermogen! Ze maakt de dus de keus om mij op vierjarige leeftijd op pianoles te zetten. Ik herinner de tijden dat mijn voeten nooit de grond raakte of bij aanschaf van mijn eerste keyboard de tas groter was dan de helft van mijn lengte. Ik heb tot mijn 16e les gevolgd en daarbij al mijn theorie- en praktijkexamens behaald. The next step was het conservatorium. Ik was toen al een bezige bij en zat op het atheneum. Daarnaast had ik meer mijn draai gevonden in het vrij spelen, mijn gevoel en vingers de vrije loop te laten gaan, zonder vast te zitten aan bladmuziek.
Ik stopte daarom met lesvolgen en startte mijn eigen journey en speel nog steeds wat ik wil en hoe ik wil. Ik merk dat door mijn ondernemende leven ik steeds minder tijd krijg om te spelen. Maar true, tijd moeten we maken! Stoppen met spelen, zal ik nooit!
Enjoy my video’s! Many more to come ofcourse!
(Ik post meer video’s op mijn facebookpagina: Ashvita Bisai, dan op YT op dit moment. Playing for myself, most of the time I get)